Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

Sophocles autem in Edip. Tyr. 1105.

Ειπερ εγω μαντις ειμι και κατα γνωμην ιδρυς. §. 17. Philosophemata. Edip. Tyr. 882-928. Antig. 338-389. 588-637. Ed. in Col. 1269-1306. Trachin. 504-589.

Cum antiqui poetæ in componendis carminibus eum sibi imprimis finem proposuissent, ut hominum animos rerum utilium cognitione imbutos, præceptis ad vitam bene instituendam instruerent, quamvis ea ex iis, quæ in scena oculis proponebantur, facili opera a quovis spectatorum elici possent, cum tamen ea sit hominum natura, ut delectationem potius quam utilitatem sequantur, tragici poetæ eo non contenti ut vel virtutis vel pravitatis exempla hominibus ostendant, chori quoque cánticis ea sæpe tradunt, quæ ad informandos animos ex ipsa fabula peti possunt. Cum itaque in Edipo Tyranno crimina ab Edipo quamvis ignaro commissa, patefacta essent, chorus inde, legibus deorum observatis pietatem in eos servandam esse docet 882 928. Cum in Antigone Edipodarum familia inopinatis casibus subito exstincta esset, chorus, Jovis consilia, subitis sæpe calamitatibus homines opprimentis, infringi non posse, perpetuam autem felicitatem hominum sortem excedere, colligit, v. 588– 637. Neque inobservatum prætermittere possum chori carmen in Edip. Col. 1269—1306, quo poeta, ipse jam annis provectus cum fabulam hanc componeret,' Edipi senio confecti calamitatibus expositis, senectutis incommoda perstringit, longamque vitam homiuibus non optandam esse, docet.

The Meaning of St. Paul, 1 Cor. 11, 10. clearly esta

blished on the Authority of the Scriptures, of the Fathers, and of D. Heinsius and Joseph Mede, without any Alteration or Interpolation of the Sacred Text.

No. 1. I any controverted point in critical theology was ever determined on satisfactory and convincing evidence, the question respecting 1 Cor. 11, 10. has been settled long ago by D. Heinsius and Joseph Mede, and I take much shame to myself that I

· Cf. Scholiast. in arg. fab. et Plutarch. An seni ger. s. respubl. T.ii. p. 785, ed. Sylb.

did not consult these men of real learuing, when I made some communications to the Classical Journal on this curious and interesting subject.

“Sequenti capite, non procul ab initio, occurrit illud : Ilãou δε γυνή προσευχομένη η προφητεύουσα ακατακαλύπτω τη κεφαλή, καταισχύνει την κεφαλήν εαυτής: έν γάρ έστι και το αυτό τη έξυρημένη : : Unum idemque enim, ac si rasa esset. Quod infaustum, nec boni ominis, cum in luctu ac orbitate, etiam matronæ, tonderentur. Unde illud, Ξυρήσαι και κείραι επί τα τέκνα τα τρυφερά σου, Rade ac tonde, super de’icatis liberis tuis. Viri enim, cum lugerent, caput obnubebant; quod, λυπείσθαι κατά κεφαλής ab Hellenistis Estheræ 6, 12. dicitur: Kal’Audy śnéotpevev eis ta 78ia, Autouueνος κατά κεφαλής. Paulo post sequitur, Γυνή δε δόξα ανδρός έστιν, Viri autem gloria est mulier. Unde et caput ei vult obnubi : ne vel oculis hoc modo quicquam de pudore ejus, si intecto capite videlicet incedat, delibetur. Quæ causa, inter cæteras, quare et apud Romanos obnuberetur sponsa, ut dixi : quemadmodum et somniorum interpretes, si matropæ eveniret, ut velamine amisso, capite intecto, b. e. exataxáĀuntov, vel áoxéTROTOV, fuisse se somniaret, fore viduam prædicerent. Quo spectant quæ de maphorio erepto apud Achmetem habes. De quo totum caput 265., ubi de eo agitur, vide. Inter alia : 'Edv ήδη γυνή ότι μαφόριον αυτής ήρθη απ' αυτής βία παρά τινος, και ότι κατεκόπη όλον, αποθανείται ο ανήρ αυτής, και χωρίζεται απ' αυτής τέλεoν : Si mulier ablatum sibi maphorion vi in somnio viderit, aut totum a quoquam abscissum, vel morietur, vel in perpetuum ab ea separabitur maritus. Ita matronæ cuidam, quæ áo XÉT QOTOV, i, e. intectum, se fuisse, eo tempore quo maritus peregre esset, somniarat, idque interpreti significarat, őto oủ beáceis attòv, Fore ut non videret eum amplius, prædictum, sed et evenisse, notant. Mapópuov autem capitis velamen Græcis sequioribus : quod cum theristro nonnulli ex Ecclesiasticis Scriptoribus conjungunt. Idem notat, Si in somnis id ex parte conscissum videat inatrona, periculum metumque, ne únò oucías dejiciatur vir ejus, sic significari. Ubi égouriay magistratum interpretantur: quod et recte potestatem dicas: fere ut ea voce usus est Apostolus, cum dixit, Διά τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν επί της κεφαλής, de quo postea. Neque mirum sane axataxahúztous Apostolo displicuisse foeminas, qui paulo ante dixit, Ei yap oú kataxaNÚTTETQI yurs, xai xsiparim: cum in urbe patria, quanquam deliciis baud parum eo tempore enervata, Tharso nempe, usitata ejus rei exempla haberet ; in qua sic velatæ incedebant, ut ve quidem facies” [ne facies quidem] “ aspicientibus pateret, neque in via

[ocr errors]

quicquam earum, præter habitum ac vestes, oculos incurreret cujusquam. Dio Chrys. Tarsensi Priore: Καίτοι πολλα των νύν έτι μενόντων οπωσδήποτε εμφαίνει το σώφρον και το αυστηρόν της τότε αγωγής: ών εστι το περί την εσθήτα των γυναικών, το τούτον τον τρόπον καταστέλλεσθαι και βαδίζειν, ως μηδέν αυτών μέρος ιδείν τινα, μήτε του προσώπου, μήτε του λοιπού σώματος, μήτε αυτας ιδείν έξω tñs odoũ: Neque pauca, quæ adhuc quodammodo supersunt, temperantiam severitatemque prisca educationis testantur. Inter quæ vestis muliebris habitusque : qui talis, ac tam modestus, ut nullam earum partem neque faciei, neque reliqui corporis, neque ipsas extra viam quis videat. Sequitur deinde locus nobilissimus, nec parum vexatus, Δια τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν. Quantas autem et veteres et recentiores, tum aliis, tum sibi, in hujus loci interpretatione tenebras objecerint, ex eorum abunde, nisi fallor, scriptis patet. Et Clementem quidem Græci veteres Hagellant, qui Hypotyposeon tertio τους δικαίους και εναρέτους, Justos ac virtute præditos, dici hic, angelos existimat. Plerique episcopus aut Dei in Ecclesia ministros intelligunt. 'Egouo lav autem velum metonymice, quod &govo las, sive potestatis ejus, quam in foeminam vir habet, indicium sit, dici volunt. Quod ut nostris placuit, ita ex antiquorum fontibus mavavit. Græcorum Theologi, “Η γυνή, inquiunt, εξουσίας οφείλει έχειν, τουτέστι την του ανδρός εξουσίας και κυριότητα, ήπερ υπόκειται, οφείλει έχειν, και επιδείκνυσθαι επ' αυτής της κεφαλής. Ει deinde, Διό και αυτό το κάλυμμα, είκότως αν εξουσία κληθείη, ως της του ανδρός εξουσίας και κυριότητας ενδεικτικόν υπάρχουν και παραστατικόν. Νeque ab hac interpretatione multum Chrysostomus `recessit. Theodoretus :

Tegumentum potestatem vocavit, ut sic subjectionem ostendat. Contrahat seipsam ac demittat, propter angelos, qui prasunt hominibus inprimis, ut quibus eorum cura sit commissa. Ita et in Actibus, Non est ipse, sed angelus ipsius. Et Dominus, Videte ne contempseritis unum er pusillis illis, qui in me credunt ; amen dico vobis, angelos eorum faciem videre Patris semper, qui in cælis. Submissionis ergo signum sive indicium, την εξουσίαν, hic interpretatur. Quod et adeo antiquis quibusdam placuit interpretibus, ut non potestatem, sed velamen converterent. Quos vox κεφαλή decepit: unde factum, ut ne quidem, quid hic εξουσία esset, intelligerent,” [ne intelligerent quidem.] « Jam ante dixit, θέλω δε υμάς είδέναι, ότι παντός άνδρός ή κεφαλή, ο Χριστός έστι: κεφαλή δέ γυναικός, ο ανήρ" κεφαλή δε Χριστού, ο Θεός. Nunc ut quod voluit, obtineat, (ότι καλύπτεσθαι δει την γυναίκα, Tegi debere feminam nimirum,) ordine ac convenienter, non illius causa virum, ipsam autem viri causa, h. e. sui capitis, creatam ostendit. Cujus causa cum creata sit, æquum esse, ut éni tñs xepanñs, in suo cupite, non in se, pote

statem suam habeat ac regat: idque ut tecto capite aut involuto, quod submissionis signum est, testetur. Hæc illa bougia est, quw et amootgooi Gen. 3, 16. eleganter dicitur. Ubi Deus farmina post Iapsum, Και έσται προς τον άνδρα σου και αποστροφή σου : et sequitur, Και αυτός σου κυριεύσει, Ipse potestatem habebit in te. Unde et Aben-ezra tò inown, qua voce ibi Moses utitur, quod desiderium reddunt tuum, obedientiam tuam, sive Ümaxovw, reddidit : idem quod erudite antiquus interpres potestatem, i. e. d&auo lav, interpretatus est : ut sit, Et in diri potestate eris. Atque ita veteres Theologi, qui ad Epistolæ hujus decimum quartum caput, ubi de submissione fæninarum in Ecclesia silentioque agitur : Καθως και ο νόμος λέγει, Προς τον άνδρα σου, φησίν, η αποστροφή σου, και αυτός σου κυριεύσει. Quemad

modum igitur vir εξουσίαν έχειν οφείλει επί της κεφαλής, qui est Christus, ita femina εξουσίαν έχειν οφείλει επί της κεφαλής, qui vir est. Sicut et oi tupÝCartes Tv ágxvv ayyedos, Qui ab origine, h. e. a capite, non defecerunt, angeli, ut Juda loquitur, hoc uno manent ac subsistunt, ότι την εξουσίαν επί της κεφαλής έχoυσι, Quod in capite suo potestatem habent, atque ab eo sic dependent. Hæc ergo, illa dovola, illa ånor TP001, illa est potestas, de qua vere et apposite l. 6. ad primum Geneseos Philoponus: Koive ούν άπαντα δέδωκε τους δύο γένεσιν ο Θεός· διό και αι αρεται κoιναι ανδρών και γυναικών. Εί και ιδιαίτερον το κατ' εικόνα του ανδρός Νατηγόρησεν ο Απόστολος" δια το μετά την αμαρτίαν ειρήσθαι τη γυναικί υπό του Θεού, και προς τον άνδρα σου και αποστροφή σου, και αυτός σου κυριεύσει κοινώς γαρ ειρημένον, του, κατακυριεύσατε αυτών, επιτάττεται ύστερον τα της αρχής και τα της εξουσίας τα άρρενι. Neque aliter Gen. 4, 7. llpós oi * ÅTOSTPT) aŭtoi, xzi oj ZÚTCU magnis, de Abele, qui in potestate, propter jus primogenituræ, fratris Caini dicitur. Quod idem ac si dicat, Essourią ir aura. In potestate ina erit. Neque aliter accipiendus AuCharis de lirginitate, ad Letojum, Melitæ Episcopum, locus : ενής μεν γαρ, αν του αγγελικού τρόπον τινά αξιώματος αν, γυμνή τη **04 Ay moa paropov, tapwv saprotw yua bi avopos Tona SAZTTC Aapnine pole have our ia èysia šri ASORATS EL TOTO tys. imis xedes courías, y tons rè KEITTON U OTærs, sury the blower hundemaira. Marrona iguar honesta, ZATÍZ šai švedas, Powwater omww punes rrum hahet : quemadmodum conira, Na pitrix, (quod nocari velim ) oca habere dicitur, **** re* Brev hoolis 1 se extat locus, ubi meretricis opera

, dicunPor: cujus mm maritus neque Christus capnt ei. Dandam app prima femme noprom hanc aut, nt m rin potestate sit ac *******el, omrumun hahrini m capite : nique ad ipsum, signo nec w minion pubertetur, del J Tams, mout:

[ocr errors]

Deus

bebit

Oses

SITE

quos et testes bic et præeuntes habet. Omnis enim angelorum
cura, omne studium, servire Christo : quem, ut caput, ita pote-
statis suæ fundamentum, habent simul et agnoscunt. Idem hic
agendum fæminis. Cavendum quippe, ne si impudenter et
licentiose, nudo ac detecto capite in Ecclesia versentur, impu-
dentiæ licentiæque, qua capitis obedientiæ licenter publiceque
renunciant, non Christum modo, sed et angelos illius testes
habeant: qui sunt d'hy illi, in Ecclesia, h. e. Vigiles : quibus
curæ semper est, ut omnia decenter ac ordine ibi fiant et geran-
tur : quæ verissima loci hujus est interpretatio. Quod ad po-
sterius, Glossæ N, F. non editæ : Aid tous ayyérous Propter
Episcopos, qui vicarii Domini sunt : quam sententiam non
pauci etiam olim secuti.” D. Heinsii Exercc. SS. p. 391.
Elzevir.

E. H. BARKER.
Thetford, June, 1824.

[blocks in formation]
[ocr errors]

NOTICE OF
THE LIFE AND MORALS OF EPICURUS,

translated from the Greek. By John Digby, Esq.
With Comments and Reflections from several authors.
1712. reprinted 1822. 8vo. pp. 176.

[ocr errors]

curus.

This volume is one of a series of ethical republications by
Josephus Tela, which certainly do not deserve to become stand-
ard editions. The original of the one before us is of inferior
value, and the reprint is badly executed. A few maxims may
inform such as have adopted the vulgar opinion concerning Epi-

The acquisition of wisdom is so solid a good in itself, that
it can never be lost.

The wise man alone is qualified for a perfect friendship; for the presence of his friends does not augment it, and their absence does not in the least impair it; he knows how to preserve it even after their death.

The wise man ought to avoid being familiar with any woman, whose conversation is prohibited by the laws,

If he should, by an accident or misfortune, become blind, that

at affliction ought not to make life tediouş to him, or impair his happiness.

« ZurückWeiter »